In dit hoofdstuk verteld Keen dat web 2.0 professioneler moet worden, met dus meer autoriteit en minder inbreng van de gebruiker.
Er worden voorbeelden gegeven van bijvoorbeeld het Engelse nieuwsblad ‘The Guardian Unlimited’ dat een internetversie op het internet heeft staan en daarmee behoorlijk succesvol is. De stukken die op de site staan, worden allemaal geschreven door professionele schrijvers, toch is er sprake van directe communicatie met de lezer, aangezien zij kunnen reageren op elk artikel en die schrijvers kunnen daar weer op reageren.
Naast dit voorbeeld geeft hij nog een kort vervolg over het vorige hoofdstuk dat over het illegaal downloaden van muziek ging. Hij verteld (nogmaals) dat wij de grootste schuld hebben aan het illegaal downloaden van muziek maar dat er toch bewijzen zijn dat wij wel bereid zijn om voor muziek te betalen (iTunes en eMusic).
Keen vindt dat er meer regels moeten komen om het internet onder controle te houden en dat iedereen een soort licentie moet krijgen om op internet te mogen. Daarnaast zouden ouders hun kinderen moeten beschermen voor de gevaren van het internet (bijv. pornografie of het uitwisselen van persoonlijke gegevens op community sites) door de computer bijvoorbeeld in de woonkamer te zetten.
De conclusie van dit hoofdstuk is dus dat Keen graag zou zien dat de macht van het internet terug gaat naar de professionals, d.m.v. regels.