In een wel erg lege collegezaal begon freelance journalist Richard de Boer te vertellen over surveillance. Daarbij gaat het bijvoorbeeld over cameratoezicht, RFID, biometrische identificatie, identiteitscontrole, de analyse van klantgegevens en koopgedrag, het aftappen en opslaan van telecommunicatie en arbeidsgerelateerde surveillance. Dit rijtje is een hele kluif en wellicht wat saai om te lezen. Veel saaier dan het college van Richard de Boer is het echter niet.
De “het-is-maandag-morgen-dus-ik-moet-weer-aan-het-werk-uitstraling” was bij De Boer nog blijven hangen van de dag ervoor en met zijn zeer monotone stem bleef hij bekende voorbeelden van en oninteressante feitjes over surveillance opnoemen.
Zo vertelde hij over David Lyon en zijn ‘Surveillance Society’, Jeremy Bentham en zijn Panopticum, Richard Barbrook en zijn ‘Imaginary Futures’, Michel Foucault en zijn ‘Disciple, toezicht en straf’, Gilles Deleuze en zijn ‘Postscript on the Societies of Control’ en David Bartram, die van mening is dat er wat de privacy (of gebrek hieraan) en sociale controle betreft, een restauratie plaatsvindt. We gaan hierin terug naar de 19de eeuw, waarin sociale controle een grote rol speelde.
Het feit dat ik dit blogbericht moest schrijven en daarom aantekeningen moest maken, was de enige reden dat ik wakker kon blijven. Had dit niet gehoeven, dan had ik vast en zeker dromenland een bezoekje gegeven.
